کامیونیتی

انتظار، فضای ذهن را اشغال می‌کند.
وقتی تمام فضای درونت را به انتظار یک پیام می‌سپاری، فرصت‌های زندگی را کمتر می‌بینی.
گاهی بهترین اتفاق، ساختن فضایی تازه برای خودت است؛ جایی که آرامشت به آمدن یا نیامدن کسی وابسته نباشد.

هر کلمه، یک فضا می‌سازد.
بعضی جمله‌ها دیوار می‌کشند؛ بعضی پنجره باز می‌کنند.
در رابطه، کلماتت را طوری انتخاب کن که طرف مقابل بتواند در کنار تو رشد کند، نه اینکه برای ماندن، خودش را کوچک کند.

تو نمی‌توانی احساس کسی را به اجبار تغییر دهی؛ اما می‌توانی فضایی از صداقت، احترام و آرامش ایجاد کنی.
در چنین فضایی، احساس واقعی فرصت آشکار شدن پیدا می‌کند؛ حتی اگر پاسخ، آن چیزی نباشد که انتظارش را داشتی.

هر بار که به‌جای سرزنش، گفت‌وگو را انتخاب می‌کنی، پله‌ای برای بالاتر رفتن رابطه می‌سازی.

قرار نیست همه‌چیز را همین امروز حل کنی. گاهی ابتدا باید درونت را آرام کنی تا راهی را ببینی که زیر هیاهوی احساس پنهان مانده است.

برای بازگشت، فضا بساز؛ نه فشار.
اگر رابطه‌ای هنوز امکان ترمیم دارد، فشار بیشتر لزوماً آن را نزدیک‌تر نمی‌کند.
گاهی گفت‌وگویی آرام، پذیرش سهم خود و فرصتی برای شنیدن، فضایی می‌سازد که در آن دو نفر بتوانند دوباره یکدیگر را ببینند. البته بازگشت، انتخاب هر دو نفر است.